اللَّه تعالى لهما وجزاهما و الإخوان المؤمنين جزاءً حسناً في صبيحة يوم السَّبْت لثلاث بَقين من ربيع المولود سنة الأربع و الخمسين وثلاثمأة بعد الألف من الهجرة القُدسيّة النبويّة - صلّى اللَّه عليه وآله . [ ترجمه : بسم اللَّه الرحمن الرحيم خداوندا ! پاك تويى و سپاس مىگويمت ، اى كه آرزوى عارفين به قلهء كمال احديتش نرسد ، و انديشهء پويندگان از وصول به كبرياى مقدسش كوتاه . عظمتت والاتر از آن‌كه براى ورود به آن راهى يابد ، و اسمائت مبرا از آن‌كه به دام پندار متفكرين آيد . توراست احديت ذاتى در مقام حضرت جمعى و غيبى ، و از آنِ توست واحديت فردى در تجليّات اسمائى و اعيانى « 1 » . پرستيده تويى در حالى كه خود مىپرستى ، و پسنديده تويى به هنگامى كه مىپسندى . خداوندا ! تو را سپاس مىگوييم با زبان‌هاى ذاتىات كه در عين جمع و وجود است « 2 » براى نعمتهايت كه جلوه‌گر در آينه‌هاى غيب و شهود است ؛ اى كه پيدايى هنگامى كه پنهانى و نهانى چون هويدا . يارىمان كن و پناهمان ده از شرّ وسوسهء شيطان ، آن راهزن طريق انسانى و

--> ( 1 ) - مقام ذات الهى مقامى است كه در هيچ آينه‌اى تجلّى ندارد ، و مقام احديت ذاتْ تجلّى وجود است در مقامى كه همهء اسما و صفات در آن مستهلك است ، و مقام واحديت مقامى است كه وجود مشروط به جميع اسما و صفات در آن تجلّى مىكند . ( 2 ) - خداوند خود را در مقامات مختلف - با زبان و فعل و حال - حمد مىكند ؛ يعنى هم بازبان ذات و هم با زبان اسماى الهى و هم با زبان اعيان ثابته در علم ربوبى حمد مىكند .